Patrick Watson and his magical world

My journey with Patrick Watson started last week while I was listening to the songs by the musicians who would be performing at IKSV Salon this month. The first randezvous was with “Wooden Arms”, totally by chance and it was like a moonstruck! Immediately came the album listening marathon…Close to Paradise…Wooden Arms…and with the recommendation made by Zulal Kalkandelen, I was ready for the second randezvous.

My decision to go to their concert was so quick, however, Garanti Caz Yesili (the organizer and the sponsor) was far way quicker than me. The day before the concert, they made a mini competition and I won a ticket for the concert. What can I ask for more? (Of course, there are other things like a surprise ticket for Glasto, becoming a concert blogger etc.)…:))

I was there at 20.30 sharp although the concert was scheduled to start at 21.30! Excitement was at its highest when the clock showed 21.30….darkness…steps heard…shadows appeared on stage…checking the keyboard…almost no noise…

The band started to play “The Lighthouse” in the dark, wearing mini lights on their fingers like rings which helped to get us into their unexpected world. Playing slowly and at ease, Patrick Watson’s voice was so smooth as if he was singing a lullaby. The rest of the band was also calm until suddenly the song  turned into a thunder with the stormy intrusion of the versatile guitarist Simon Angell,  sound bassist Mishka Stein, and extraordinary drummer Robbie Kuster. “Beijing” was suspenseful and unexpected mainly because of the drum lines.

One of the highlights of the performance was  ”Big Bird in A Small Cage” (a song actually written for Dolly Parton) which was done acoustic with just one microphone: Simon on acoustic guitar, Mishka on acoustic bass, and Robbie on feet stomps and leg slaps. Another one was  ”Man Under the Sea”. The band got off the stage. Watson asked for a chair and then took Angell’s chair on stage. Watson and Angell stood on it while Mishka and Kuster were around them. The song was delivered without a  microphone, with Watson’s eyes half-closed. Kuster was accompanying by playing a see-saw this time. It was sung in almost complete darkness which was brightened up by their intimacy, enthusiasm and with the accompany of the crowd to the lines “Just me, the fish, and the sea”…And the last but not the least amazing moment of the show was Watson’s making music with just a loop pedal, recording the sounds over and over with the unexpected accompany of falling beer bottles. The surprise came through the end when we heard the band members singing the chorus part among the crowd at the back.

Throughout the nearly 100 minute long set, the mostly dim lights created a psychodelic atmosphere and the occasional flashes of light reflected the impulsive mood of the band. Watson has a rich, nuanced, soulful, and exceptinally versatile voice that he intensifies at some parts with a delay pedal and, every now and then, a megaphone played like a muted trumpet.  The band is no different than Watson. They are identically versatile. The shifts between diverse rhythms, time signatures, compositions, themes, and instrumentation are dramatic and almost cinematic. The guitarist Simon Angell used various objects such as flatpicks and even a toothbrush to get the sound he wanted from his Fender Jazzmaster (if I’m not mistaken). He repeatedly change up throughout the show from arpeggios to heavily-distorded chords, from acoustic melodies to blues solos using his diverse pedals. At some point, he even succeeded in plucking the strings of his guitar, all because of having drunk 4 cups of Turkish coffee which led to an unstoppable energy burst-out. :) The drummer Kuster was amazing to watch and listen. He usually started with powerful rhythms and then you could see him playing on just about anything he could get his hands on:pots, pans, even a plate. Most remarkable object was the see-saw, which he treated like a violin. In spite of all the chaos on stage, the bassist Mishka was so calm and relaxed with his continuously changing basslines which prepared a very sound foundation for the songs. As a whole, the music wrapped itself up into a polyrhythmic, psychedelic, playful, fanciful, lullaby-like, story-teller dazzle.

In terms of personality, Watson displayed his modest side.  Happy to have the full audience, he thanked us for being there for their performance as it was their first time in Istanbul and they weren’t expecting such enthusiastic people.  He was full of laughter and made jokes occasionally – a note-worthy one was about Dolly Parton’s “big things”. :)) Moreover, he was genuine and the band was equally down-to-earth and memorably friendly. They were relaxed, chatting to each other, making jokes and enjoying music.

In brief, it was a nice evening with the intimate, touching music was in harmony with the easy-going personalities of Patrick Watson. They are surely going to be missed a lot.

Not to be missed to watch…

Zulal Kalkandelen video http://www.twitvid.com/K4DC0

Not to be missed to read…

Zulal Kalkandelen http://zulalmuzik.blogspot.com/2011/04/patrick-watson-buyuledi.html

13 Melek http://13melek.blogspot.com/2011/04/patrick-watson-salon.html

Setlist and the video “Where the wild things are” http://patrick-watson.net/viewtopic.php?f=4&t=306

Photos by Salon… http://fb.me/UkOnKjXE

(my photos are from the internet)

19 April 2011

Isobel Campbell & Mark Lanegan

Artık kaçıncı kez aynı cümlelerle konser yazılarına başladığımı ben de unuttum ama yine Derbil yine Şişhane yine Salon…fakat memnunuz bu durumdan…

Gürültüden uzaklaşmak için sahne önünde mevzilendik her zamanki gibi. Beklerken salonda oldies but goldies soft parçalar…Özellikle aklıma takılan Isobel ve Mark ikilisine bir gönderme olarak düşündüğüm Serge Gainsbourg ve Jane Birkin düeti: Je t’aime…

Gelelim Isobel ve Mark izlemenin faydalarına…Aslını sorarsanız garip bir ikili. Isobel tatlı bir fısıltı gibi sesi ve çellosuyla, Lanegan gibi puslu ve kalın sesli bir rock müzisyeni bir araya geliyor.Zor bir ikili gibi duruyor ama 3 albüm seriyorlar önümüze tüm önyargılarımızı kırarak.Ballad of broken dreams…Sunday at devil dirt…ve Hawk. Çeşitli benzetmeler yapılıyor kendileriyle ilgili. Benim en çok duyduğum Sinatra ve Hazlewood ile Gainsbourg ve Birkin’e benzetilmeleri. Hatta son dönemden Nick Cave ve Kylie Minogue gibi de duruyorlar. Onları dinlerken aklımda uçuşan isimler bunlar oldu hep…:)

Hiç videolarını izlememiştim, sahnede nasıl olacakları ile ilgili hiç bir fikrim yoktu. Ve o an.Önce iki gitaristleri çıktı sahneye. Akorttu, sesti, kabloydu derken bir de baktım yerlerini almışlar bile.Biri Seattle’dan, diğeri de Glasgow’dan.Ek olarak Glasgow’lu gitarist bas da çalıyor. Ardından Isobel ve Mark geliyorlar. Isobel’i de ilk izleyişim. Cello’suyla çok yakışıyorlar birbirlerine. Arada mini konuşmalar dağılıyor sahneden izleyiciye düşerek. Şarkıların çoğunu onun yazdığını da sonradan öğreniyorum ve şaşırıyorum hepsinin bu naif kadından çıkmasına. Gerçi parçalar da pek kırılgan ve yumuşak şaşırmamak lazım. Mark Lanegan ise pek cool duruyor. Konser boyunca mikrofonun önünden ayrılmıyor, gözlerle izleyici çok nadir kesişiyor, tek bir laf çıkmıyor ağzından nota haricinde. Yine de sevdim. Sesi Isobel’i çok güzel tamamlıyor çünkü. Sanki Kris Kristofferson’a mı benziyor biraz ne??? Ağırlıklı olarak Hawk albümünden parçalar geldi. Fakat arada diğer albümlerinden de parçalar çalmayı ihmal etmediler. Bir ara Lanegan ortadan yok oldu ve Isobel’le başbaşa kaldık…Black Mountan…Saturday’s Gone…Nefes bile alınmıyordu sanki salonda. Sonra ikili devam etti parçalarına. Arada Lanegan ve Isobel arasında klikleşmeler, gülümsemeler. Ve güzel başlanan bir şarkıda Isobel’in çalarken hata yapıp çalmayı bırakması ve salondan kopan alkış. Bittiğinde bu şarkıyı ilk defa çaldıklarını, jetlag’den dolayı çok yorgun olduğunu ve grubun da bu haliyle ilk konseri olduğunu söyledi ve alkışlar geldi yine hemen ardından.

Masalsı bir geceydi. Isobel yumuşak bir yastık, Lanegan ise bir battaniye (ben yorgan demiştim, Zulal Kalkandelen battaniye dedi, onunkini daha çok sevdim) misali bizi rüyalar alemine taşıdılar. They didn’t let me down…:)

Isobel Campbell ve Mark Lanegan ile ilgili bir başka blog yazısı da Manyetik Bant’tan geldi…okuyun…okutun…

http://manyetikbant.tumblr.com/post/3186715417/isobel-campbell-mark-lanegan-05-02-11-iksv-salon

Dinleyin… http://soundcloud.com/vanguard-records/come-undone-by-isobel-campbell-mark-lanegan

Owen Pallett

Yazdan beri İstanbul’daki konserlerin sayısındaki artış, bizim fırtınaya tutulmamıza sebep oldu. Her akşam çeşitli mekanlarda çeşitli tarzlarda yerli-yabancı konserler oluyor. Hangisini takip edeceğimi şaşırdım. Gücümün yettiği kadarıyla dalıyorum çeşitli konserlerin içine keşke hiç çıkmasam dileğiyle :)

Yine bir Indie rüzgarına kapılıp kendimizi haftasonu dışı IKSV Salon’da bulduk.Nedir beni bu Indie müzik dinlemeye iten şey…düşündüm düşündüm:En büyük etken kesinlikle twitter…yoksa ben Owen Pallett’ı duyana kadar adam 40ına filan gelirdi, hatta ben yine de dinleyememiş olabilirdim :) Neyse, lafı çok fazla uzatmayalım. Saat 21.00 gibi Şişhane yollarından sekerek Salon’a ulaştık. Her zamanki gibi sahne önündeyiz, bırakmayız…:) Ben arkada konsantre olamıyorum, ne yapayım. Konuşmaya gelmiyorum ki, müzik dinlemeye geliyorum en nihayetinde. Neyse, beklerken öğrendik ki meğer bir ön grup da varmış. İsmini bilmiyordum da sonrasında araştırma yaptım tabii ki. Fuji Kureta’ymiş. İki kişilik, elektronik müzik yapan sevimli bir grupmuş.Vokal Deniz Bjork tadında hem görünüş hem de ses bakımından. Basçı, klarnetçi ve bilgisayar başındaki Dj kimliğini tek bünyede barındıran Şahin Kureta gayet kendinceydi. Benim için o günkü mini konser fazla elektronikti ama konserden sonraki günlerde albüm kayıtlarını dinledim, kulağa daha hoş geldi. Bana kalırsa bilgisayarın sesi biraz baskındı o akşam, belki vokalin sesi biraz daha ön planda olsaydı daha güzel olurdu. Neyse, uzman değilim, fazla ahkam kesmeyeyim.

Ve Owen Pallett roadie olarak sahnede: Pedallarını yerleştirdi, mikrofonunu ayarladı falandı filandı…kayboldu. 5 dakika sonra tekrar karşımızdaydı. İlk izlenimler: Resimlerindeki gibi şirin. Ayakkabıları çıkarıp atmış, çoraplarla loop station’ıyla daha rahat oynayabileceğine kanaat getirmiş. Mini açılış konuşmasıyla doğal ve rahat. Müzik başladı. Kemanın ilk notalarıyla etkileyici bir gösteri de başlamış oldu. Açıkçası, ondan ne beklediğimi ben de bilmiyordum çünkü başta da söylediğim gibi tanımıyordum pek fazla. O hafta içinde dinlediğim şarkılardan ibaretti benim için kendisi. Ek olarak, bir de tek kişilik dev kadro olduğunu öğrenince şaşırdım. Fakat, sahnede çok güzel bir sound yakaladı. Albüm versiyonları üzerinde çeşitli minik oynamalar yaptı. Heartland’ten parçalar süzülüverdi…Ah, şu Lewis…Çoklukla ayaklarına takılı kaldı gözlerim. O loop station ve pedalları üzerinde bir balerin edasıyla gezinerek kemanıyla istediği her sesi alabiliyordu. Birkaç parça da bir, ara verip izleyicilerle konuşmaktan da geri kalmadı. Koptuğum an: Pallett’ın  “Bana sormak istediğiniz bir şey var mı?” dediğinde, kalabalıktan birinin “Ayasofya’da ne giydin?” sorusu oldu. Pallett bunu gayet şaşkın ama esprili bir biçimde “Hmm. Bu soruyu beklemiyordum. Ne giydim? (gülümseme) Yani normal şeyler. Gösteremem şimdi. Kendime yeni bir şey almadım. Evet. Özel bir şey giymedim“ dedi anlayabildiğim kadarıyla. (düzeltme Zulal Kalkandelen’den geldi.Ben içine ne giydin anlamıştım.Bir yandan da ne diye Ayasofya lafı geçti, neden ne giydin’i sordular diye düşünüyordum) :) Arada kaptırıp kendini sahnenin başka köşelerinde buldu. Keyboarduna dokunup kaçtı. Bir yandan da tüm bu kaos içerisinde sakin sakin şarkılarını söyledi. Her şey o kadar çabuk ve aynı anda o kadar sakin bir şekilde meydana geliyordu ki, sona nasıl geldiğimi anlamadım. Son kararım iyi bir keman virtüözü her şeyden önce. Keman üzerinde yoğunlaşıldığından gözden kaçmaması gereken bir diğer nokta da sesinin de güzel olduğu. Tek kişi olup da bu kadar dolu bir ses yakalaması da ayrıca hoşuma gitti. Artık playlistimizde dönüp duranlardandır kendisi. :)

Çok ayrıntılı bir güzel yazı da 13Melek’ten geldi… http://13melek.blogspot.com/2010/12/owen-pallett-fuji-kureta-salon-iksv.html

Bir yazı da Zulal Kalkandelen’den hem de videolarla birlikte… http://zulalmuzik.blogspot.com/2010/12/owen-pallett-tek-kisilik-orkestra.html

—– The English Version —– :)

The rise in the number of the concerts  that we have been experiencing since summer in Istanbul has made us get caught in a kind of storm. Every day, there are various concerts (by both local and international musicians) at miscellaneous venues .I am confused about which one to go. Along with my wish of not being able to get out of them, I am trying to do my best to attend as many concerts as I can.

We found ourselves at Salon once again flowing with an Indie breeze. Why have I started to listen to Indie music?…well, I thought and thought. Eureka! The biggest factor was Twitter, of course. Or I wouldn’t know about Owen Pallett until he is 40. Moreover, I could have living my life without his songs. At around nine o’clock we were at Salon. As usual, we stood in front of the stage. I can’t focus on the concert deeply when I stand at the back. While we were waiting for him, we learnt that there was a front-group as well. I didn’t know their name but of course, later on I found out: Fuji Kureta. They were a sympathetic electronic music group. The vocalist Deniz sounds like Bjork and her appearance also resembles to her. Şahin Kureta was peculiar with being a bassist, a clarinet player and a DJ. That mini concert was a bit too much electronic for me, but later on, I listened to some of their songs from their album and I think the sound in the album is better. In my opinion, the sound of the computer was dominant that night. I am not an expert about sound so I don’t want to be seen like wiseacre. My final thought was that it was nice to listen to them.

And Owen Pallett is on stage as a roadie: He placed his pedals, adjusted his microphone and so on so forth…he disappeared. 5 minutes later, he was back again. First impressions: He was as cute as his pictures. He thought it would be better to be on stage without shoes as he could play with his loop station and pedals easily. He was laid-back and natural while making the mini opening speech. Music started.With the first notes coming from the violin, a fantastic show started, too. Actually, I wasn’t sure what to expect from him because I didn’t know his music very well as I wrote at the beginning. I could only listen to a couple of songs from him throughout that week. In addition, I was surprised to see that he is a one-man-band. However, he captured a very beautiful sound on stage. He made mini changes on the album versions. My eyes often gazed at his feet. He could get whatever sound he wants from his violin with his loop station and pedals. From time to time, he spoke with the audience. Funny part: Pallett asked “Do you have any questions for me?” and somebody asked “What did you wear for Hagia Sophia?”And he was surprised but funny.”Well, I wasn’t expecting that question. Well, I wore normal things. My normal gown. I didn’t buy anything. Yeah, I wore my usual clothes. Nothing new.” (Zulal Kalkandelen made a correction about this. I understood the question as “What did you wear inside?” and she said this question was asked due to a tweet by him which was asking “What should I wear at Hagia Sophia?) Then, he went on. Sometimes he found himself on the other side of the stage while playing. He touched his keyboard and ran away. And within all this chaos going on stage, he sang the songs calmly. I didn’t understand how we got to the end since everything happened so fast and at the same time in a peaceful manner.My final thoughts: He is a violin virtuoso above all. Another point to consider apart from his violin playing is that his voice is also beautiful.I especially liked the full sound he got by himself.Now, he is one of the musicians in our playlist…